Corporate / M&A

Representations and Warranties under Polish Law

Even though rep­re­sen­ta­tions and war­ranties are treat­ed as a typ­i­cal ele­ment of com­mer­cial agree­ments gov­erned by Pol­ish law, they are still rais­ing var­i­ous prac­ti­cal doubts.

Rep­re­sen­ta­tions and war­ranties derive from the legal prac­tice of com­mon law coun­tries. Such claus­es are often used in inter­na­tion­al trans­ac­tions and this way also became wide­ly used in com­mer­cial agree­ments gov­erned by Pol­ish law. Cur­rent­ly they are com­mon part of var­i­ous trans­ac­tion­al doc­u­ments. For exam­ple, most agree­ments regard­ing the pur­chase of shares or merg­ers and acqui­si­tions employ such claus­es as a way of lim­it­ing risk or extend­ing lia­bil­i­ty. How­ev­er, rep­re­sen­ta­tions and war­ranties are not reg­u­lat­ed in Pol­ish law, which may lead to sig­nif­i­cant inter­pre­ta­tion­al prob­lems when deter­min­ing the legal con­se­quences of a clause.

General consequences of representations and warranties

A breach of rep­re­sen­ta­tions and war­ranties is usu­al­ly under­stood as the dis­crep­an­cy between the actu­al states of affairs and the war­rant­ed ones. Most authors opine that under Pol­ish law a breach of rep­re­sen­ta­tions and war­ranties gen­er­al­ly gives the cred­i­tor a claim for per­for­mance of a guar­an­tee-type duty by the debtor. As a result, such breach rais­es the debtor’s con­trac­tu­al oblig­a­tion to act as promised and redress the dam­age caused by the breach.

Some authors argue that the above gen­er­al claim is the only one that may be raised as a con­se­quence of the breach. But oth­er schol­ars feel that it is up to the par­ties to pre­cise­ly decide what claims the cred­i­tor may raise. Such addi­tion­al claims may include, for exam­ple, an oblig­a­tion to bring the actu­al state of affairs in line with the one war­rant­ed under the rep­re­sen­ta­tions and war­ranties or to pay an agreed amount.

Rep­re­sen­ta­tions and war­ranties made to the best of one’s knowl­edge

Par­ties to the agree­ment usu­al­ly pay spe­cial atten­tion to the pro­vi­sion set­ting out that a par­tic­u­lar rep­re­sen­ta­tion or war­ran­ty is made “to the best of X’s knowl­edge”. But the con­se­quences of such clause are not entire­ly clear under Pol­ish law.

Some of the doc­trine and legal prac­ti­tion­ers are of the opin­ion that a breach of a rep­re­sen­ta­tion or war­ran­ty made “to the best of X’s knowl­edge” trig­gers the debtor’s lia­bil­i­ty only if it knew that a rep­re­sen­ta­tion or war­ran­ty was untrue.

Oth­er authors state that such a clause means that the debtor make addi­tion­al, spe­cial efforts to ensure that a giv­en rep­re­sen­ta­tion or war­ran­ty is true, which in prac­tice leads to an exten­sion of the debtor’s lia­bil­i­ty. It is thus advis­able to express­ly deter­mine the par­ties’ under­stand­ing of this reser­va­tion.

Lack of sanctions for breach of representations and warranties

It is not clear whether under Pol­ish law a breach of rep­re­sen­ta­tions and war­ranties that were, for exam­ple, set out in a share pur­chase agree­ment and con­cerned the company’s oper­a­tions or busi­ness may con­sti­tute grounds for claim­ing that such agree­ment is void­able for defects of will pro­vid­ed for in the Pol­ish Civ­il Code (mis­take – błąd or fraud – pod­stęp). Under Pol­ish law, defects of will are a basis for with­draw­al from the agree­ment.

Most of the rep­re­sen­ta­tives of the doc­trine claim that the con­se­quences of breach of any of the rep­re­sen­ta­tions or war­ranties are gen­er­al­ly restrict­ed to claims for dam­ages. Breach of the rep­re­sen­ta­tions and war­ranties con­cern­ing the company’s oper­a­tions or busi­ness should not be treat­ed as a basis for with­draw­al, if such con­se­quence is not express­ly set out in the agree­ment.

Some of the rep­re­sen­ta­tives of the doc­trine state that the most sig­nif­i­cant rep­re­sen­ta­tions and war­ranties (eg, relat­ing to the incor­po­ra­tion of the com­pa­ny, legal title to shares or autho­ri­sa­tion and capac­i­ty) may need a dif­fer­ent approach. But defects of will under Pol­ish law (ie, mis­take and fraud) may be applied as a basis for chal­leng­ing the agree­ment only when the gen­er­al require­ments are met (ie, in par­tic­u­lar, the mis­take is mate­r­i­al one; Art. 84 § 2 of the Pol­ish Civ­il Code) or there is an ade­quate causal link between the fraud and the con­clu­sion of the agree­ment. The schol­ars under­line that under Pol­ish law the breach of the rep­re­sen­ta­tions and war­ranties can­not auto­mat­i­cal­ly raise grounds for chal­leng­ing the agree­ment based on defects of will.

Summary

Rep­re­sen­ta­tions and war­ranties are part of a for­eign legal sys­tem and can­not be sim­ply trans­posed into Pol­ish law. As a result their use in the agree­ments gov­erned by Pol­ish law may raise numer­ous inter­pre­ta­tion­al issues. Claus­es imple­ment­ing rep­re­sen­ta­tions and war­ranties may some­times lead to con­se­quences con­trary to the inten­tions of the par­ties. Such claus­es should be draft­ed with spe­cial care and pre­ci­sion. To avoid prob­lems, lawyers and man­agers should pay par­tic­u­lar atten­tion to pro­vi­sions intro­duc­ing sanc­tions for breach­ing rep­re­sen­ta­tions and war­ranties.

Clauses implementing representations and warranties may sometimes lead to consequences contrary to the intentions of the parties. Such clauses should be drafted with special care and precision.

Oświadczenia i zapewnienia w prawie polskim

Pomi­mo fak­tu, że oświad­czenia i zapewnienia są uznawane za typowy ele­ment umów hand­lowych w praw­ie pol­skim, wciąż budzą roz­maite wąt­pli­woś­ci związane z ich stosowaniem.

Oświad­czenia i zapewnienia wywodzą się z prak­ty­ki prawnej kra­jów sys­te­mu com­mon law. Takie klauzule są częs­to wprowadzane przy zaw­iera­niu transakcji między­nar­o­dowych, jed­nak coraz częś­ciej zna­j­du­ją zas­tosowanie w umowach hand­lowych pod­danych prawu pol­skiemu. Obec­nie stanow­ią one typową część doku­men­tów doty­czą­cych różnego rodza­ju transakcji. Przykład­owo więk­szość umów związanych z naby­waniem udzi­ałów lub fuz­ja­mi i prze­ję­ci­a­mi wprowadza takie postanowienia jako sposób na ogranicze­nie ryzy­ka stron lub rozsz­erze­nie ich odpowiedzial­noś­ci. Jed­nak oświad­czenia i zapewnienia nie są ure­g­u­lowane w praw­ie pol­skim, co może prowadz­ić do znaczą­cych prob­lemów inter­pre­ta­cyjnych pod­czas usta­la­nia kon­sek­wencji prawnych takich klauzul.

Ogólne skutki stosowania oświadczeń i zapewnień

Narusze­nie oświad­czeń i zapewnień jest z reguły rozu­mi­ane jako roz­bieżność pomiędzy stanem fak­ty­cznym a stanem gwaran­towanym. Wielu autorów stoi na stanowisku, że w praw­ie pol­skim narusze­nie klauzuli oświad­czeń i zapewnień z reguły daje wierzy­cielowi pra­wo do żąda­nia spełnienia przez dłużni­ka pewnego rodza­ju gwaran­towanego obow­iązku. W rezulta­cie takie narusze­nie nakła­da na dłużni­ka obow­iązek gwaran­towanego dzi­ała­nia i wyna­grodzenia szkody spowodowanej narusze­niem.

Niek­tórzy przed­staw­iciele dok­tryny twierdzą, że powyższe roszcze­nie ogólne jest jedynym, które może być pod­nie­sione w kon­sek­wencji naruszenia. Inni zaś pozostaw­ia­ją stronom kwest­ię uzgod­nienia dokład­nych roszczeń przysługu­ją­cych wierzy­cielowi. Takie dodatkowe roszczenia mogą zaw­ier­ać na przykład obow­iązek przy­wróce­nia do stanu fak­ty­cznego zgod­nego z zag­waran­towanym w oświad­czeni­ach i zapewnieni­ach albo obow­iązek zapłaty umówionej kwoty.

Oświad­czenia i zapewnienia składane zgod­nie z najlep­szą wiedzą
Strony umowy zazwyczaj zwraca­ją uwagę na postanowienia określa­jące, że poszczególne oświad­czenia i zapewnienia są składane „zgod­nie z najlep­szą wiedzą”. Skut­ki takich zas­trzeżeń w praw­ie pol­skim nie są jed­nak całkowicie jasne.

Niek­tórzy przed­staw­iciele dok­tryny i prak­ty­cy prawa są zda­nia, że narusze­nie oświad­czeń i zapewnień składanych „zgod­nie z najlep­szą wiedzą” powodu­je pow­stanie odpowiedzial­noś­ci dłużni­ka jedynie w przy­pad­ku, gdy wiedzi­ał, że takie oświad­czenia i zapewnienia są nieprawdzi­we.

Inni autorzy przekonu­ją, że taka klauzu­la oznacza, iż dłużnik jest zobow­iązany do dodatkowego, szczegól­nego wysiłku by zapewnić, że złożone oświad­cze­nie czy zapewnie­nie jest prawdzi­we, co w prak­tyce prowadzi do rozsz­erzenia odpowiedzial­noś­ci dłużni­ka. Warto zatem jas­no określić rozu­mie­nie tego zas­trzeże­nia przez strony.

Brak sankcji za naruszenie oświadczeń i zapewnień

Nie jest jasne, czy na grun­cie prawa pol­skiego narusze­nie klauzuli oświad­czeń i zapewnień, która była zawarta na przykład w umowie sprzedaży udzi­ałów i doty­czyła dzi­ała­nia spół­ki lub przed­siębiorstwa, może stanow­ić pod­stawę do żąda­nia stwierdzenia nieważnoś­ci umowy z powodu wad oświad­czenia woli (błę­du lub pod­stępu) w rozu­mie­niu Kodek­su cywilnego. Zgod­nie z przepisa­mi wady oświad­czeń woli stanow­ią pod­stawę do uchyle­nia się od skutków prawnych oświad­czeń nimi dotknię­tych.

Więk­szość przed­staw­icieli dok­tryny uważa, że kon­sek­wenc­je naruszenia oświad­czeń i zapewnień są w zasadzie ogranic­zone do roszczeń odszkodowaw­czych. Narusze­nie oświad­czeń i zapewnień doty­czą­cych dzi­ałal­noś­ci spół­ki lub przed­siębiorstwa nie może być trak­towane jako pod­stawa do zak­wes­t­ionowa­nia umowy, jeśli nie stanowi ona o tym w sposób jed­noz­naczny.

Niek­tórzy przed­staw­iciele dok­tryny uważa­ją, że najbardziej istotne oświad­czenia i zapewnienia (na przykład związane z założe­niem spół­ki, tytułem prawnym do udzi­ałów lub umo­cow­aniem do reprezen­tacji) mogą wyma­gać innego pode­jś­cia. Jed­nak wady oświad­czeń woli mogą mieć zas­tosowanie jako pod­stawa do zak­wes­t­ionowa­nia umowy tylko w wypad­ku, gdy pozwala­ją na to przepisy ogólne (w szczegól­noś­ci gdy błąd jest istot­ny – art. 84 § 2 Kodek­su cywilnego lub ist­nieje adek­wat­ny związek przy­czynowy pomiędzy pod­stępem a zawar­ciem umowy). Przed­staw­iciele dok­tryny pod­kreśla­ją, że zgod­nie z prawem narusze­nie oświad­czeń i zapewnień nie może automaty­cznie stanow­ić pod­stawy do kwes­t­ionowa­nia umowy z powodu wad oświad­czeń woli.

Podsumowanie

Oświad­czenia i zapewnienia są częś­cią zagranicznego sys­te­mu prawnego i nie mogą być bezpośred­nio wcielane do prawa pol­skiego. Kon­sek­wencją ich stosowa­nia w umowach, dla których prawem właś­ci­wym jest pra­wo pol­skie, mogą być liczne roz­bieżnoś­ci inter­pre­ta­cyjne. Postanowienia wprowadza­jące oświad­czenia i zapewnienia mogą wywoły­wać skut­ki prze­ci­wne do zamier­zonych przez strony. Takie klauzule powin­ny być sporządzane ze szczegól­ną ostrożnoś­cią i pre­cyzją. Aby uniknąć prob­lemów, prawni­cy i menadżerowie powin­ni zwró­cić szczegól­ną uwagę na przepisy wprowadza­jące sankc­je za narusze­nie oświad­czeń i zapewnień.

Postanowienia wprowadzające oświadczenia i zapewnienia mogą wywoływać skutki przeciwne do zamierzonych przez strony. Takie klauzule powinny być sporządzane ze szczególną ostrożnością i precyzją.